"Fizyka pozbawiona odniesienia do tego co wykracza poza nią - staje się powoli swoją własną karykaturą."

To jest to, co i ja czuję. - A napisał to pol.robert w notce Nowy paradygmat.

Ale ogólnie pisze on gładkie teksty, które się jakoś prześlizgują, bez punktu zaczepienia. Zdaje mi się że taki jest język filozofów. A może filologów. - Tak samo gładko przez mózg przepływa, jak neutrino, notka Fizyka - jaki to namysł, nie oddziałując. A wydaje mi się że w niej też jest ważna treść.
    A może mi tak się zdaje, staruszkowi, z zaawansowaną demencją a może z początkami Alzhaimera. - Nie pamiętam.

foto Victor Oknyanky

W tej drugiej notce autor wątpi w wartość eksperymentów, że one nie rozstrzygają, nie weryfikują, co ja wyraziłem krótko w mojej bajce Pan Kleks. - Albo twierdząc że obecnie niewiele można zmierzyć bo to coś jest za duże albo za małe, lub za wolne albo za szybkie, lub za blisko albo za daleko. - Często to głoszę i od dawna, na przykład w notkach Dlaczego w fizyce współczesnej wszystko się zgadza i w Co my wiemy o fizyce.
    A prof. Eine wierzy w istnienie jednej jedynie słusznej fizyki, z metodologią, bezbłędną... I uważa że tą fizyką jest fizyka współczesna.  hahaha
 

Może tak powstaje neutrino czyli brakująca masa/energia

To normalne, że częstotliwość pędzącego oscylatora (nadajnika) zależy od jego stanu dopplerowskiego - podczas zbliżania się do obserwatora (odbiornika, detektora - tutaj pionowa oś ct) jest ona większa od spoczynkowej, a podczas oddalania, mniejsza . . ..

STOP !  - częstotliwość ruchomego oscylatora się nie zmienia
- zmienia się częstotliwość jego elektromagnetycznego obrazu - pędzącego do obserwatora z szybkością c. W jego eterze własnym.
     We wzajemnym spoczynku częstotliwości źródła i obrazu są równe.

      Nie zmienia się częstotliwość źródła (nadajnika) ale częstotliwość jego obrazu oddziałującego z obserwatorem (z odbiornikiem).

Towarzysz Karol Marks pozwolił zmieniać sens pojęć które hamują dalszy rozwój, w pożądanym kierunku. Podobno po to jest nowomowa. 

















Wiem że o tym wiecie. I o tym że radar mierzy tylko chwile wysłania i odbioru sygnału, a wszystko inne z tych chwil liczy, jakimiś wzorami … I że w najważniejszych eksperymentach, w mikroświecie, też się mierzy nie to o co chodzi - że to się liczy z tamtego, zmierzonego, jakimiś wzorami … Ale co z tego … - I tak w obliczone - jakimiś wzorami - wyniki będziecie wierzyć, bo wam renormaliści każą.

CDN - a teraz muszę wszędzie zmieniać te słowa. ========================
                     To kolejny przełom w mojej percepcji.

Percepcja – procesy zmysłowe oraz interpretujące je jako wytwór obiektów lub wydarzeń pochodzących z zewnętrznego, trójwymiarowego świata. Działem psychologii, który w największym stopniu bada percepcję jest psychofizyka. wikipedia



Na razie zostawiam poniższy stary tekst, z kasowanego bloxa - zmienię go później. Gdy znajdę prawdziwsze najprostsze isłowa.
- Stary tekst wygląda tak:

          obraz
Czyli sygnał* docierający do ct z lewej strony, niesie większą energię niż sygnał docierający do niego z prawej strony, od oddalającego się obiektu. - Zjawisko to (zjawisko Dopplera) zachodzi klasycznie (eT) i relatywistycznie (eR), ale relatywistycznie, to znaczy gdy liczymy je wzorami Einsteina, czyli eR, zachodzi ono bardziej, czyli różnica tych energii jest większa niż różnica klasyczna - bo klasyczna szybkość V_T jest jednakowa po obu stronach osi ct , natomiast relatywistyczna szybkość V_R po stronie prawej jest mniejsza. - Tak wychodzi z relatywistycznego rozwinięcia (2) wzoru E=mc². - I widać to na tym diagramie (ale zerknij także do mojej późniejszej notki To-normalne-że-częstotliwość-pedzącego-oscylatora (nadajnika) zależy od jego stanu dopplerowskiego w zbit.blox - dostrzega to odbiornik).
     Ponieważ nie wiem w jakich eksperymentach i jak zauważono ten relatywistyczny niedobór masy/energii "uniesionej" przez neutrino, dalszy ciąg niniejszych rozważań pozostawiam tym, którzy to wiedzą. Podpowiadając im by nie zapomnieli o minichronach. I że chodzi tu o światło, czyli o STW Einsteina, czyli o parafizykę eR_T.