Lekarstwo na każde zło

foto Mario Testino

Ale ta fotka też mi się podoba. - Ale pozostałe to raczej rewia mody. Krawiectwo (drugi taki Helmut Newton).

"Jego zdjęcia idealnie się komponują ze sztucznie wyidealizowanym światem mody, który kreuje właśnie Vogue. Wszystko tam jest nienaturalnie piękne." - przeczytałem w dawnym trendz.pl i się z tym zgadzam. - Uważam że to szmira, w najlepszym wypadku kicz. - Zdaje mi się, że te zdjęcia są chlubnym wyjątkiem. Bo Testino jest raczej dekoratorem, nie artystą. Reklamiarzem. Jednym słowem większości jego fotkom brak naturalnego wdzięku. Prawdy. - Wyjątkowo te fotki to mają.

minichrony.blox - już jest tutaj

Ale Bloxa żal …

Teraz trzeba linki pozmieniać lub usunąć, itd. itp. - Kara boska. - Narobił Michnik bałaganu.

To jest kilkanaście plików - dobrze by było gdyby je zamknąć w jednym bloku. Może jest taka możliwość, jakiś podział na "strony", wszystkie w jednym, katalogu.

Na początek polecam notkę minichrony.blox 20120519 czyli Minichrony wyjaśniają dlaczego jest tak dużo cząstek elementarnych. I spin - to bardzo ważne a prawie relaks, bez wzorów i diagramów. A na dodatek minichrony.blox 20120601 czyli Minichrony pozwalają rozumieć rozpady. - Co ci zależy, nic na tym nie stracisz. Ja nieludzką matematyką nie ogłupiam.

W innych miejscach coś muszę zmienić lub usunąć, mianowicie w mojej witrynie WWW i w reklamce zbit-fg.simplesite.com - gdzie indziej po 29 kwietnia już nie będę się produkował. Może będę stare cudze wice opowiadał. Na przykład:

Przychodzi chłop do supermarketu, czyta opakowania i mówi:
- Proszę cacao.
- Nie cacao ale kakao. - na to ekspedientka.
- I kukier. - mówi chłop.
- Nie kukier ale cukier. - na to ona.
- O curwa, ale kyrk. - na to on, monoglota.

Kapitalizm to wyzysk człowieka przez człowieka a socjalizm odwrotnie.

Do kącika Savoir-vivre w "PRZEKROJU" wpłynęło pytanie: Jak należy zareagować gdy ktoś mi mówi że nie wyglądam zbyt inteligentnie? - Pani Jan Kamyczek radzi: Proszę odpowiedzieć, a pan wygląda. Jak to pozory mylą.

Janina Ipohorska (właściwie Nosarzewska), ps. Jan Kamyczek, Alojzy Kaczanowski, Bracia Rojek (ur. 15 sierpnia 1914 we Lwowie, zm. 20 września 1981 w Rabce) – polska malarka, dziennikarka, autorka poradnika Grzeczność na co dzień (1955).  /wikipedia/

Dominika Chyc - moja ulubiona poetka

Schadzka Nagość w szeleszczących ukrywając trzcinach, W jednym z zaułków lipcem nawiedzonych Burzyliśmy wody spokój niezmącony, A las stał nad nami jak cicha świątynia. Pień drzewa na wpół mokry sobą przykrywałam, Żar lepki napełniał każdą tęczę tobą, Zdało mi się nawet, że nie jestem sobą, Gdy wilgoć z twych dłoni we włosy wcierałam. Na mych białych piersiach kropel wody tyle... Lecz dla ust spragnionych jakby ich za mało, Barwnookim skrzydłom chętne było ciało, Na którym rozgrzane siadały motyle. Zespolona z tobą w tym mokrym posłaniu, Szepty poranione o muszli krawędzie Na biodrach twych splotłam i już byłeś wszędzie: W wodzie, w trzcin gęstwinie, w leśnym zadumaniu.

Jak my Pasterka z wosku i żołnierz z kartonu, Mali lokatorzy półki u zwierciadła, Głupio zapatrzeni na przepych salonu Zamknięty w odbiciu szklanych oczu diabła. Popatrz, ona dłonie wyciąga do niego, A on jakby klękał u stóp jej woskowych, Brakuje im czegoś, nie pamiętam czego I nie mają w ustach odpowiedniej mowy. Więc nim znów mnie połkniesz swym pustym spojrzeniem Zanim mnie owiniesz w weselne łachmany, Spróbujmy raz jeszcze skąpać się w zieleni Jak wtedy, gdy ludźmi byliśmy, kochany. Lecz późno przynosisz mi bukiet foliowy I gładzisz zwierciadło z odbitą urodą, Pozostanę lalką o sercu woskowym Tak jak ty żołnierzem z duszą papierową.

 

Mieszkają gdzieś we mnie na krawędzi pola,

Pod szumiącą duszą bez jednego kwiatka.
Ta pierwsza to wiedźma, a druga wariatka,
Bezwolna słodycz i Słodka Niewola.

foto skz

Słodycz zniewolona i Niewola Słodka
Nocą, gdy las tylko śpiewa opętany,
Dosiadają każda swego kołowrotka
i, jedna dla drugiej, snują wielkie plany.

Kiedy je przy pracy dzień złapie łaskawy,
Niewolę Słodką i Słodycz bez woli,
Jedna się w dym zmienia, druga w kubek kawy,
Tym, czym były w nocy, we dnie nie przystoi.

Lecz czymże się staną za następną chwilę,
Kiedy już opróżnią wspólną beczkę z solą?
Niewolną Goryczą i Gorzką bezwolą?
Pierwsza oszaleje, druga nie dożyje.
          Dominika Chyc

I gdzie wam do niej, szanowni dukająco-bleblający poeci. - Różnica nie klas, a talentu.
Ja szaleje czytając coś takiego.

Nie wystarczą wielkie uczucia by być poetą, trzeba je rozumieć i nad nimi panować.
Bez tego będziesz surrealistą notującym haiku.

Wiersze pochodzą z tomiku poetyckiego "Platonika" wydanego w 2002 roku.



 

Sztuka dotyka spraw najważniejszych

Reszta, to dekoracje. - Sztuka to być albo nie być, a reszta to czy się bawić. .

Popkultura była zawsze, ale nie zawsze była kulturą. Podobnie sztuka ludowa nie zawsze była sztuką. - Popkultura to kolorowe jarmarki. I jako jarmarki niechby była. Podobnie biegi w workach nikomu nie przeszkadzają, póki nikt nie usiłuje uczynić z nich nowej konkurencji olimpijskiej, jak z pływania synchronicznego, czy z siatkówki plażowej.
      Popkultura, czyli kultura popularna, mimo że jest kulturą masową, dla mnie jest zjawiskiem marginalnym i nie wzbudza mego zainteresowania. Interesuje mnie tylko to dlaczego i kto wmawia tłumom, że jest ona kulturą, i dlaczego ma taki masowy popyt - komu to potrzebne, z jakich powodów. W tym węszę jakieś niekulturalne świństwo. Ale rozwiązanie jest może proste - może znów chodzi o igrzyska. Jednak tym razem mające nie tylko pacyfikować tłumy, ale przekształcić je w uzależnionych masowych konsumentów. - Kultura masowa to podstępny złodziejski biznes. Rozrywka głupia, ale bardzo dochodowa.
      Wydaje mi się, że popkultura gardzi ludźmi.

     Być, albo nie być … - Odpowiedzi szukałem nawet w książkach. Dużo w bloxach napisałem co fachowcy o tym napisali, ale więcej nie warto.
  

Robert Doisneau - in memory



wiki Robert Doisneau (1912-1994)

fotografie z odyssey1.blogspot.com 

 

Bernard Safran - obrazki humanistyczne

Bernard Safran (1924-1995) malarz amerykański

Bogata kolekcja fotografii rodzinnej

Rodzina i przyjaciele, należący do rodziny - gdy patrzę na te fotografie, wierzę że są tacy. Wierzę także w to, że są ludzie potrafiący się kulturalnie cieszyć. To są prawdopodobnie ludzie kulturalni. A może do tego artyści. A te cechy obecnie coraz mniej się łączą, w jedną.
   Ja naprawdę bardzo tęsknię za czymś takim. Chciałbym chociaż z daleka patrzeć na takich ludzi. - Ci ludzie nawet inaczej patrzą. Chętnie innych pocieszą, nawet zabawią.
   Chciałbym być taki piękny.
   Zazdroszczę im aż tak wysokiej kultury, dającej aż tyle możliwości i odwagi. Chciałbym być taki. Nawet kobietą. A nie takim jak teraz, że niektóre myśli muszę przykrywać żartami.
   I miło mi że są tacy fotograficy, którzy też to lubią. - Każde ich zdjęcie godne jest najwyższej uwagi.

autor goboist

Chciałbym być z nimi, już bez pasji, ale z przyjemnością.

Zobacz także Fotomontaż.

Tak patrzy moja kochana aktorka Jenny Agutter

kliknij obrazek

Mimo wszystko, raj. Mimo wszystko, poezja.

„W moje serce uderza wiatr
z dalekich miejsc wiejący.
Czym są te niebieskie
we wspomnieniach wzgórza?”

- Kto to napisał ? - I kto przetłumaczył?


    WALKABOUT. - To australijskie arcydzieło. Film nasycony subtelną erotyką. I ta muzyka, a zwłaszcza śpiew, jego cudowny poetycki tekst - to naprawdę arcydzieło. A ta dziewczyna jest genialną aktorką. I efekty dźwiękowe. I inne. Zbudowane talentem a nie techniką. - Ten film nie ma słabego punktu. Nawet przeciętnego.
     Bardzo mądry a mimo to dziwnie optymistyczny film.

Już wiem kto napisał te cudowne słowa




Into my heart an air that kills
  From yon far country blows:
What are those blue remembered hills,
  What spires, what farms are those?

That is the land of lost content,
  I see it shining plain,
The happy highways where I went
  And cannot come again.

Napisał to  A.E. Housman. - Dowiedziałem się o tym ze strony o filmie Walkabout. Z komentarza gnomen'a.

Oto wszystkie komentarze tam napisane:

• Jenny Agutter
  tak piękna kobieta w tak niezwykłym rozkwicie swej urody (nimfetka!) zdarza się w kinie raz na 10 lat!!!!
    niniwa1974
   
•   Wiersz A.E. Housmana z końca filmu
  Into my heart an air that kills From yon far country blows: What are those blue remembered hills, What ...
    gnomen
   
•  Tak, tak, tak!
  Film, do którego warto z pewnością wracać i który warto kontemplować.
  Pokazuje pewne odwieczne pragnienie zagubienia się w naturze, z ... czytaj dalej
    diego88
   
•  Dzieło kontemplacyjne...
  Parafrazując słowa antropologa kultury Bronisława Malinowskiego: „Człowiek obce kultury poznawać powinien nie tyle po to by ... czytaj dalej
    bonusx
   
•  NIezwykły... Niestety ludzie tak zwanej cywilizacji potrafią dać tyle Oskarów tylko filmom z takimi efektami specjalnymi jak Tytanic, historii o księżniczce i jej męskim kopciuszku a taki film, ujmujący film, pozostaje bez odzewu ...
    arthor44

„W moje serce uderza wiatr z dalekich miejsc wiejący. Czym są te niebieskie we wspomnieniach wzgórza? Co to za iglice, co to za zagrody? To kraina utraconego spokoju. Widzę jej lśniące równiny, szczęśliwe gościńce, gdzie byłem... i już nie powrócę”.
    Ale ja już będę spokojniejszy.

__________________________________________________
Alfred Edward Housman (1959-1936) - angielski poeta. Umierał gdy ja się rodziłem.

- W A L K A B O U T - obejrz film - po angielsku. - A zwłaszcza to.

  muzyka  śpiew - kompozytor John Barry  - o muzyce

  środa, 23 maja 2012, fg2002

======================================================================

Potem kilka godzin oglądałem dokumenty o tym filmie, mówione po angielsku, nie rozumiałem ani słowa, ale słuchałem z wielkim zainteresowaniem. Ze wzruszeniem.
      Dzisiaj mi tego trzeba.

      Ten film jest cały w YouTube ale po angielsku.

DZIEWCZĘTA Z NOWOLIPEK w reżyserii Barbary Sass

Uwaga, to kopia starej notki.

    Nie wiem dlaczego znów to powtarzają - przecież Stanisław Wohl zrobił lepszy film. O wiele lepszy. I grały w nim lepsze aktorki, bo Emilia Krakowska, Elżbieta Kępińska, Zofia Kucówna i Ewa Wiśniewska. - Ja tę wersję pamiętam.
    Może dlatego, że to nie był film? - Wohl wyreżyserował przedstawienie teatralne, które Barbara Borys-Damięcka zamieniła w niezapomniany spektakl telewizyiny. - Może nie ma jego kopii? - Obejrzę więc to co dzisiaj oferuje tvp2, czyli wersję Barbary Sass. A może nie, bo to ma być dopiero o 3:45 czyli jutro. - Teraz tvp2 pokazuje gwiezdne wojny, a ja czegoś takiego nie oglądam. - Może 60 lat temu ...
    Z przyjemnością bym obejrzał CWAŁ Zanussiego, ale już tyyyle razy go widziałem (zawsze z przyjem­nością) - ostatnio wczoraj. - Dzisiaj będzie o 21:30 w TVP Historia.
    Wobec tego dzisiaj na pewno obejrzę film ZATAŃCZ ZE MNĄ w TNV o 21:45 z Jennifer Lopez i - co najważniejsze - z Susan Sarandon!
    A 10 czerwca w TVN7 (zdaje się się, że mam ten kanał) będzie film Czarownice z Eastwick, z Cher i Sarandon. - Jack Nicholson gra główną rolę męską, ale zdaje mi się, że tym razem nie wypadł najlepiej. - Ale może się mylę, bo ten film widziałem naprawdę wieki temu, i pamiętam tylko że obie panie zagrały rewelacyjnie, dzięki czemu film też jest taki. Czyli polecam.
    Wszystkie te filmy już widziałem, ale chętnie sobie je przypomnę. - Nie lubię nowości, bo nie wierzę współczesnym recenzentom - to handlarze. - Ale Konrad J. Zarębski wygląda wiarygodnie. Te jego krótkie komentarze, nie zawsze pochlebne, a czasem miażdżąco krytyczne.

PS. - Nie, ja tego filmu nie widziałem. Pierwszy raz widzę takie tańce. Nie wiedziałem, że w tańcu aż tak można być sobą. W życiu to nie jest możliwe. - Nie wiedziałem też, że Jennifer Lopez jest aż taką artystką. - Wspaniały film.
    Nie, w aż takich tańcach nie jest się sobą - jest się lepszy.

niedziela, 05 czerwca 2011, fg2002

Agnes Cecile - akwarele

Agnes Cecile   vel Silvia Pelissero